Posts for #TrueStory Category

Αληθινές ιστορίες της καθημερινής μου τρέλλας

Posted In #TrueStory

Ό,τι δεν σε σκοτώνει…

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 09/04/2019

«Θα τα θυμόμαστε και θα γελάμε». Μία από τις πιο αγαπημένες μου φράσεις, που με παρηγορεί και μου δίνει κουράγιο κάθε φορά που χρειάζεται να αναμετρηθώ με δύσκολες καταστάσεις. Και πιστεύω πραγματικά ότι δεν πρόκειται για μία κούφια παρηγοριά στον πικραμένο αλλά για μια μεγάλη αλήθεια, ασχέτως που για ευνόητους λόγους είθισται να αποκρύπτουμε στον πικραμένο ότι βασική προϋπόθεση για να τα θυμάται είναι να επιβιώσει της πίκρας του. Διότι αν το καλοσκεφτείς, σχεδόν όλες οι τραγωδίες που μας συμβαίνουν καταγράφονται στη μνήμη μας παρέα με μπόλικα ευτράπελα, ίσως επειδή για λόγους αυτοσυντήρησης, ενστικτωδώς εστιάζουμε σε οτιδήποτε μπορεί να διασκεδάσει την αγωνία και τον πόνο μας μέχρι να βγούμε από τα ζόρια και να συνεχίσουμε τη ζωή μας, λίγο πιο ταλαιπωρημένοι αλλά και λίγο πιο σοφοί. Γιατί ό,τι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. Το είπε κι ο Πορτοκάλογλου και ό,τι λέει ο Πορτοκάλογλου είναι νόμος.

Μια τέτοια απολύτως τραγελαφική ιστορία ζήσαμε οικογενειακώς το περασμένο καλοκαίρι και μάλιστα με εσάνς ευρωπαϊκό! #more

#more

Posted In #TrueStory

Επιστροφή στο Λονδίνο

Ταξιδεύοντας με δύο παιδιά και κανένα φίλτρο

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 29/05/2018

Λίγους μήνες αφότου έσουρα σε τούτο εδώ το blog τα εξ αμάξης στον μακαρίτη τον πατέρα μου που μας τραβολογούσε κάποτε σε ό,τι μουσείο βρήκε στις υποσημειώσεις των ταξιδιωτικών οδηγών του Λονδίνου αλλά και στη μάνα μου που έβαλε στη βαλίτσα ό, τι ρούχα να’ ναι και κυκλοφορούσαμε σαν κινούμενο αξιοθέατο για τους υπόλοιπους τουρίστες, ήρθε φέτος η ώρα να κάνω το ίδιο ταξίδι με τα δικά μου παιδιά και να τα κάνω τα εξ αμάξης γαργάρα, κυρίως γιατί, όπως αποδεικνύεται, έχω γίνει φτυστή ο πατέρας μου. 15 μέρες και νύχτες μου πήρε για να καταφέρω να χωρέσω μέσα σε μία σκάρτη εβδομάδα όλα τα αξιοθέατα του Λονδίνου, άσε που μου ’μεινε στο χέρι ο Άγιος Παύλος και ακόμα τον βλέπω στον ύπνο μου μαζί με τον Πάπα για κάποιο λόγο. Για να συμβεί το θαύμα, περισσότεροι χάρτες ήταν απλωμένοι στην τραπεζαρία μου αυτές τις 2 εβδομάδες παρά στην αίθουσα συσκέψεων του Τσώρτσιλ μεσοπόλεμα, είμαι δε σίγουρη ότι αυτός κοιμόταν και λίγο περισσότερο από μένα.

Όσο καλομελετημένο κι αν είναι όμως το πλάνο, είναι γνωστό τοις πάσι ότι την ώρα που το καταστρώνεις ο Μεγαλοδύναμος από πάνω ξεκαρδίζεται και ποτέ μα ποτέ δεν έχει κάνει κανείς ταξίδι με παιδιά ατσαλάκωτος και αταλαιπώρητος ούτε μέχρι την Καλαμπάκα. Έλα όμως που πλέον ζούμε στην εποχή των social media, δημοσιοποιούμε μόνο τα highlights κι αυτά με φίλτρα και αναρωτιέται ο κάθε πικραμένος τι κάνει λάθος και δεν τσουλάει και η δική του η ζωή σαν το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Αφού, λοιπόν, ανέβασα κι εγώ τα ατμοσφαιρικά μου stories στο instagram και χόρτασα καρδούλες, ιδού και το behind the scenes του ταξιδιού μας, άφιλτρο και αμακιγιάριστο και με τα σχετικά του διδάγματα προς παρηγοριά αλλά και συμμόρφωση του μελλοντικού ταξιδιώτη. Στην τελική ας υπάρχει και μια ποικιλία στην ηλιθιότητα, μην κάνουμε όλοι τα ίδια. #more

#more

Posted In #TrueStory

Κάποτε στο Λονδίνο

Ήταν πολλά τα αξιοθέατα Άρη...

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 26/06/2017

Όταν ήμουν περίπου 13 ετών, ο μπαμπάς μου μετά από 2 βαρβάτα εμφράγματα που οδήγησαν σε 4πλό bypass στο Λονδίνο αποφάσισε ότι η ζωή είναι μάλλον μικρότερη απ’ ό,τι νόμιζε και ένα χρόνο μετά μάς πήρε όλους μαζί του στη Βρετανική πρωτεύουσα, Ιούνιος του ’90 θα ‘τανε θαρρώ, όπου επί 2 εβδομάδες έπρεπε να υποβληθεί σε διάφορα τσεκ-απ για να σιγουρευτεί ότι δεν θα τρίτωνε άμεσα το κακό.

Όλους όταν λέω εννοώ τη μαμά μου, εμένα και τις δύο μικρότερες αδερφές μου, 10 και 8 ετών τότε. Όπως αντιλαμβάνεσαι, 15ήμερο ταξιδάκι για 5μελή οικογένεια στο Λονδίνο δεν βγαίνει και τζάμπα πράμα, οπότε το πλάνο του πατέρα μου για να δικαιολογήσει το έξοδο στο οικογενειακό μας budget ήταν να του προσδώσει έντονο εκπαιδευτικό χαρακτήρα και να γνωρίσουμε τόσο καλά το Λονδίνο, που να μη χρειαστεί να το δούμε ποτέ ξανά. Και τα κατάφερε. Για αρκετά χρόνια μετά, ακούγαμε Λονδίνο και τρεπόμασταν σε άτακτη φυγή. #more

#more

Posted In #TrueStory

Διαζευγμένοι φίλοι, αυτή η μάστιγα

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 20/04/2017

Σύμφωνα με το Βικιλεξικό, ως μάστιγα ορίζεται η «μεγάλη συμφορά, κοινωνική πληγή». Δεν ξέρω αν ένα διαζύγιο αποτελεί μεγάλη συμφορά, υποθέτω ότι αυτό κρίνεται κατά περίπτωση, παρότι γνωρίζω αρκετούς χωρισμένους που ο ένας λέει ότι σώθηκε κι ο άλλος ακόμα κλαίει. Σίγουρα όμως τα διαζύγια της τελευταίας δεκαετίας τα κατατάσσω στην κατηγορία κοινωνική πληγή, τόσο λόγω ποσότητας όσο και λόγω ποιότητας.

Για να είμαι ξεκάθαρη από την αρχή, αυτό το post δεν έχει καθόλου να κάνει με το γιατί χωρίζει όλος ο κόσμος σαν να προκηρύχτηκε διαγωνισμός «οι τελευταίοι παντρεμένοι καίγονται», αν πρέπει να χωρίζει, ποιο είναι το νέο μοντέλο οικογένειας, αν είναι πιο σωστό να μένουν μαζί δύο δυστυχισμένοι άνθρωποι, ποια παιδιά είναι πιο ευτυχισμένα κλπ. Γενικότερα, δεν είναι η πρόθεσή μου να μπω στα ενδοοικογενειακά κανενός. Όχι επειδή δεν έχω άποψη – σιγά μη δεν είχα – αλλά επειδή κρίνω σκοπιμότερο να προσπαθήσω εδώ να αναδείξω ένα παράπλευρο ζήτημα που κατά τη γνώμη μου δεν συζητείται όσο θα έπρεπε, και δεν είναι άλλο από το δράμα που συχνά αντιμετωπίζουμε εμείς οι υπόλοιποι, ο στενός περίγυρος των ζευγαριών που αποφασίζουν να χωρίσουν ατσούμπαλα τα τσανάκια τους κι όποιον πάρει ο χάρος. Κι αυτό, προς γνώση και συμμόρφωση όχι μόνο των χωρισμένων αλλά και των προς το παρόν ακόμα παντρεμένων, καθότι ρόδα είναι και γυρίζει αν με εννοείς. Ιδού λοιπόν τέσσερα βασικά προβλήματα που καλά θα ήταν να μην δημιουργούνται στην περιφέρεια, μιας που η ζωή συνεχίζεται και καλά είναι όταν συνέρχονται οι διαζευγμένοι να τους έχει μείνει κανένας φίλος για να γιορτάσουν την ελευθερία τους αλλιώς αναγκαστικά δικαιώνεται η Λαίδη και οι χωρισμένοι δεν γιορτάζουνε ποτέ. Μουσικό διάλειμμα.

#more

#more

Posted In #TrueStory

Η μαγειρίτσα της μαμάς μου

Ένα κεφάλαιο ανατομίας μπλεγμένο στα θρησκευτικά

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 14/04/2017

Πάσχα, η θρησκευτική γιορτή της μαζικής απόδρασης. Κάτι η άνοιξη που σε καλεί στις ευωδιαστές εξοχές, κάτι τα σουβλιστά αρνιά που όπως και να το κάνουμε, στην ύπαιθρο τα φαντασιώνεσαι να στριφογυρίζουν με τη γλώσσα έξω, όχι στο μπαλκόνι σου, το Πάσχα είναι ο λόγος που έχεις μεταλάβει μέχρι στιγμής στα μισά νησιά της Ελλάδας και σε άλλα τόσα ορεινά χωριά, χώρια κάτι μουσαντέ πάσχατα που έκαμες στην Αγία Σοφία την προστάτιδα του Harrods, μας κάνεις και τον θρήσκο ουναμουχαθείς.

Πέρα από τους προφανείς, ένας επιπλέον λόγος για να φύγεις το Πάσχα είναι ότι αν μείνεις στην πόλη το πιθανότερο είναι να σκατοφάς. Και ο βασικός λόγος που θα σκατοφάς, για να μην κατηγορούμε συνέχεια τους άλλους, είναι ότι στην παρέα είστε ομαδικώς άχρηστοι και ούτε γυναίκα έχετε να φτιάχνει μαγειρίτσα της προκοπής ούτε άντρα ικανό να σουβλίσει αρνί.

Αυτά, μέχρι σήμερα. Γιατί χάρις στη νεοαποκτηθείσα εμπειρία μου στην παρασκευή της θρυλικής μαγειρίτσας, αυτού του πεντανόστιμου παραδοσιακού φαγητού που κανείς δεν θέλει να ξέρει τι έχει μέσα, σήμερα θα σε πάρω από το χεράκι και θα σε οδηγήσω βήμα-βήμα στην επιτυχία. Δες το σαν τη μαγειρική σου ενηλικίωση ή σαν μια εξαιρετική ευκαιρία να το γυρίσεις στην χορτοφαγία. Διότι αν δεν συμβεί ούτε τώρα το θαύμα, μάλλον θα πεθάνεις κρεατοφάγος. #more

#more

Posted In #TrueStory

Το θερμός

...που με νίκησε.

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 20/03/2017

stelton-isolierkanne-em-77-0-5-l-aus-stahlΚάθε πρωί στο σπίτι μας φτιάχνουμε φρέσκο καφέ φίλτρου. Μόλις τελειώσει η διαδικασία παραγωγής του τον μεταφέρουμε από την καφετιέρα σε ένα ωραιότατο θερμός με καπάκι που βιδώνει και ξεβιδώνει, όπως η συντριπτική πλειοψηφία των ομοειδών του. Το θερμός αυτό χρησιμοποιούμε εγώ, ο άντρας μου, η κοπέλα που βοηθάει με τις δουλειές του σπιτιού, καθώς και όποιοι φίλοι μάς επισκέπτονται κάποια κυριακάτικα απογεύματα. Όλος αυτός ο λαός καταφέρνει με άνεση να σερβίρει τον καφέ από το θερμός στο φλιτζάνι του χωρίς να πέσει στο τραπέζι ούτε μία σταγόνα. Ξεβιδώνουν καπάκι, γέρνουν θερμός, πέφτει ο καφές, ισιώνουν θερμός, βιδώνουν καπάκι, τέλος. Όλοι, εκτός από εμένα. #more

#more

Posted In #TrueStory

Επίσκεψη στον παιδίατρο

...αυτό το θρίλερ.

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 09/03/2017

Υπάρχουν μέρη που πας και δροσίζεσαι, υπάρχουν κι εκείνα που πας και ζορίζεσαι. Ο παιδίατρος είναι ένα μέρος στο οποίο κατά κανόνα ζορίζεσαι, εκτός αν πηγαίνεις χωρίς παιδί, ας πούμε για να πάρεις μια αθλητική βεβαίωση, που και πάλι δηλαδή ζορίζεσαι γιατί καμία όρεξη δεν έχεις να τρέχεις κάθε χρόνο για τις βρωμοβεβαιώσεις, λες και είναι πολύ πιθανό από πέρσι μέχρι φέτος να απέκτησε το 8χρονο στεφανιαία νόσο ή λες και του κάνει ο παιδίατρος τεστ κοπώσεως προτού υπογράψει.

Τα συνήθη σενάρια της εν λόγω επίσκεψης, πάντως, είναι δύο. Ή σέρνεις πίσω σου ένα παιδί υγιέστατο που καθόλου δεν θέλει αλλά πρέπει να εμβολιαστεί ή σέρνεις πίσω σου ένα παιδί που ψήνεται, βήχει, ξερνάει, χέζεται κλπ σε τέτοιο βαθμό που κρίνεις απαραίτητο να το δει ο γιατρός, αν όχι για το ίδιο, τουλάχιστον για τη δική σου ψυχική ηρεμία.

Κι ενώ κάποιος που δεν έχει παιδιά μπορεί να φαντάζεται ότι το χειρότερο από τα δύο σενάρια είναι αυτό με το άρρωστο παιδί, αποφάσισα πρόσφατα ότι ισχύει το αντίθετο. #more

#more

Posted In #TrueStory

Το γενεθλιακό έπος των 40

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 16/02/2017

"SUNNY MUSHROOM" by @panio21

Πριν λίγες μέρες, έκλεισα αισίως τα 40. Το βροντοφωνάζω, ναι, γιατί αυτό που μου λέτε να τα κρύβω, ποτέ δεν το κατάλαβα. Γιατί να τα κρύψω; Μη χρειαστεί να ξαναβγώ στην αγορά για άντρα; Κι αν όντως βγω και πέσει στο δρόμο μου τεκνό, ότι τί; Θα κρύβω και το διαβατήριο για πάντα; Ε, όχι! (Ιδού μια λέξη που ταιριάζει γάντι στο 40…)

Έπος τα 40. Διαφορετικά από τα 39 προηγούμενα. Μπήκα μέχρι και σε αντίστροφη μέτρηση με το που έφτασε ο μήνας των γενεθλίων μου. Ποια; Εγώ, που κι αν έχω χλευάσει τεθλιμμένες εορτάζουσες που έσβηναν τα κεριά της τούρτας τους funny-big-bang-theory-happy-birthday-to-me-animated-gifμε τα πικρά τους δάκρυα για τη χαμένη νιότη. Εγώ που ξυπνούσα κάθε 26 του Γενάρη με ψυχολογία ολοκαίνουργιου Πάπα, έτοιμη να βγω στο μπαλκόνι να χαιρετίσω τον λαό που ζητωκραύγαζε από τα μεσάνυχτα της προηγουμένης σε τηλέφωνα και μηνύματα (για να μην πιάσω την χρυσή εποχή του facebook που με θυμάται μέχρι κι η αγαπημένη μου ψαροταβέρνα στην Αιδηψό). Κι όμως, ακόμα κι εμένα, φέτος κάτι με κόμπλαρε. Κι αυτό το μικρό κοκομπλόκο, ήταν τελικά το μεγαλύτερο πρόβλημα. Σαν να μου επιβεβαίωνα άθελά μου ότι κάτι δυσοίωνο σημαίνουν τα 40, αλλά… τι; #more

#more

Posted In #TrueStory

Στον παθολόγο, για βόλτα…

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 20/12/2016

Διακόπτω τη ροή του Χριστουγεννιάτικου προγράμματος για να σας διηγηθώ μία φρεσκότατη ιστορία, όσο ακόμα μπορώ. Διότι μπορεί να έζησα να τη διηγηθώ αλλά μ’ αυτά και μ’ αυτά, ποιός ξέρει για πόσο ακόμα.

Για να τα πάρω από την αρχή, ο Δεκέμβριος ξεκίνησε με μία βαρβάτη ίωση, με πονόλαιμο, πυρετό, ζαλάδες, βήχα κλπ και συνεχίστηκε με ένα Σαββατοκύριακο ημικρανίας, κατά τη διάρκεια του οποίου κατέβαζα τα χάπια της ημικρανίας μαζί με ό,τι παυσίπονο είχα σε αυτοσχέδιους συνδυασμούς και δoσολογίες. Τη Δευτέρα λοιπόν, ξύπνησα μαστουρωμένη από τα φάρμακα και με σοβαρές υποψίες ότι το συκώτι μου δεν περνούσε καλά, ενώ εξακολουθούσε να με βασανίζει μία εβδομάδα μετά, ο ίδιος περίεργος πονόλαιμος σαν να είχα καταπιεί ένα μπαλάκι του γκολφ που φράκαρε στη βάση του λαιμού μου. Μέσα στην παραζάλη και την αυτολύπησή μου, αποφάσισα αφενός ότι πρέπει να με δει ένας ωρυλά (είχα αρχίσει να υποψιάζομαι από κακοήθεια στον θυρεοειδή μέχρι ότι είχα όντως καταπιεί κάποιο μπαλάκι των παιδιών στον ύπνο μου) και αφετέρου ότι πρέπει να σταματήσω να φαρμακώνομαι κατά βούληση και να μάθω τη σωστή δοσολογία για ό,τι καταπίνω. Τηλεφώνησα λοιπόν στη μαμά μου, που όπως όλες οι μαμάδες έχει μία φίλη, που έχει μία φίλη, που έχει τα καλά τα κονέ στους γιατρούς και την παρακάλεσα να μου βρουν έναν καλό ωρυλά στο Υγεία, διότι μένω δίπλα ακριβώς και δεν ήμουν για βόλτες στο Φάληρο που εξετάζει ο δικός μου.

Δύο ώρες μετά, με παίρνει η μάνα μου περιχαρής και μου δίνει το προσωπικό κινητό του περιζήτητου δόκτορος -ας τον πούμε- Μούντριχα, τον οποίο είχε ήδη ενημερώσει η φίλη της για την περίπτωσή μου και περίμενε λέει τηλέφωνό μου άμεσα. Τι είναι μάνα ο κύριος Μούντριχας; Παθολόγος, μου λέει. Μάνα ωρυλά δεν σου ζήτησα? Ε τι να κάνουμε τώρα παιδί μου, αυτόν μου έδωσε η γυναίκα, ντροπή να μην πας, περιμένει ο άνθρωπος. #more

#more

Posted In #TrueStory

Η προσαρμογή του φθινοπώρου – Part 2

Ο οδηγός επιβίωσης

Hara Chryssikopoulou-Kessaris | 31/10/2016


Όπως εξομολογήθηκα την περασμένη εβδομάδα, κυρίως για να μη λες ότι είμαι εντελώς ζαβή και δεν καταλαβαίνω τι περνάει ο υπόλοιπος κόσμος ο κανονικός, το φετινό φθινόπωρο με βρήκε ψυχολογικά απροετοίμαστη για τις χλαπάτσες που φαίνεται ότι μου αναλογούσαν. Την είπα την απελπισία μου και ομολογώ ότι λιγάκι ξαλάφρωσα. Για να μην σε αφήσω όμως έτσι στα μαύρα του ωκεανού, ιδού το sequel του post, στο οποίο ευθύς αμέσως θα σου αποκαλύψω μερικά από τα μυστικά μου όπλα για την αντιμετώπιση κάθε ταλαιπώριας, στιγμιαίας ή διαρκείας. Για να πετύχουν και για σένα, πρέπει καταρχήν να αποδεχθείς ότι το μεγαλύτερο οπλοστάσιο για την καταπολέμηση της μαυρίλας σου είναι μέσα στο κεφάλι σου. Ναι, στο ίδιο μέρος που είναι και οι «νάρκες» που ενίοτε πατάς και διαλύεσαι. Αλλά παραδίπλα. Να καταλάβεις ότι το μυαλό σου είναι δικό σου, your bitch που λένε, και εντολές δίνεις εσύ σε αυτό και όχι ανάποδα. Βρίσκεις το οπλοστάσιό σου, μαθαίνεις να το χρησιμοποιείς στα δύσκολα και μένεις μακριά από το ναρκοπέδιο. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι υπάρχουν δυσάρεστα γεγονότα και καταστάσεις που δεν μπορείς να αποφύγεις αλλά στο πώς εσύ τα αντιλαμβάνεσαι, στην οπτική σου γωνία δηλαδή, μπορείς να επέμβεις δραστικά.

Όσα ακολουθούν είναι τα όπλα που βρήκα στο δικό μου κεφάλι και, σημειωτέον, τα παραδείγματα είναι όλα #truestories. Είναι δοκιμασμένα με επιτυχία στο πετσί μου αλλά όπως όλα τα γιατρικά, του σώματος ή της ψυχής, για να δουλέψουν πρέπει να αποφασίσεις και να θελήσεις να τα πάρεις. Όσο γελοία, λοιπόν, κι αν σου φαίνονται, δώσε τους μια ευκαιρία γιατί μπορεί να εκπλαγείς. Ή και όχι βέβαια και να με γλεντάς μέχρι του χρόνου αλλά δες το κι έτσι: Τί έχεις να χάσεις; #more

#more
No images found!
Try some other hashtag or username